Stamoulis Publications Home Page

Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
εκδόσεις βιβλίων


Πατήστε εδώ για να μεταβείτε στην αρχική σελίδα των Εκδόσεων Σταμούλη Πατήστε εδώ για να εγγραφείτε στο e-shop και να κάνετε τις αγορές σας Είσοδος Πατήστε εδώ για να δείτε τη λίστα με τα προϊόντα που έχετε αποθηκεύσει Πατήστε εδώ για να τροποποιήσετε στοιχεία του λογαριασμού σας. Επικοινωνία
Αρχική Εγγραφή Είσοδος Λίστα Λογαριασμός Επικοινωνία
Αναζήτηση Σύνθετη Αναζήτηση
το καλάθι περιέχει
0 προϊόντα
Πατήστε εδώ για να δείτε τα περιεχόμενα του καλαθιού και να ολοκληρώσετε την παραγγελία σας.
επιλογή γλώσσας Ελληνικά English
Εγγραφή στην ηλεκτρονική μας ενημέρωση
Κατηγορίες
 
eBooks
 
 
Οικονομία & Διοίκηση
 
 
Γεωτεχνικές Επιστήμες
 
 
Εφηβικά
 
 
Θεολογία
 
 
Παιδικά
 
 
Θετικές Επιστήμες
 
 
Περιβάλλον - Ενέργεια
 
 
Ιατρική
 
 
Πληροφορική - Τεχνολογία
 
 
Δίκαιο
 
 
Εκπαίδευση - Κατάρτιση
 
 
Κοινωνικές Επιστήμες
 
 
Λεξικά
 
 
Διάφορα
 
 
Ιστορία - Λαογραφία
 
 
Μαγειρική
 
 
Πολιτική
 
 
Λογοτεχνία
 
 
Ανθοδετική
 
 
Πανεπιστημιακά
 
Οι εκδόσεις μας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
RapidSSL
Google+

Αρχική > Άρθρα > Free Chapter > O κορυφαίος της αγάπης. Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός.


O κορυφαίος της αγάπης. Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

Ημερομηνία: 24/12/2021
 
O κορυφαίος της αγάπης. Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

«Ο Γέροντάς σας, ο Ιωσήφ,
έχει πολλή αγάπη!»

Ο Αρχιμ. π. Χρυσόστομος Παπαδάκης εξομολογείται τι ήταν εκείνο που τον έκαμε να παρατηρήσει τον Γέροντα Ιωσήφ και αμέσως να αισθανθεί την ροπή προς τον μεγαλοπρεπή ίσκιο εκείνου του ανθρώπου, ώστε να αναζητήσει τις κινήσεις για να τον κάμει Γέροντά του. Διηγείται ότι είχε παίξει ρόλο μία μυρμηγκοφωλιά στην Μονή Κουτλουμουσίου, όπου ο μετέπειτα Βατοπαιδινός είχε εγκατασταθεί για ένα διάστημα μέσα στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70. Ο π. Χρυσόστομος είδε τον Γέροντα να κρατάει μία φέτα ψωμί, φθάνοντας ώς κάποιο σημείο, σκύβοντας και ξεκινώντας με μία σπάνια χαρά να μαδάει τη φέτα γύρω από εκείνη την μυρμηγκοφωλιά. «Εγώ, παρατηρούσα. Και το έκανε σαν ένα παιδάκι ευτυχισμένο». Πλησίασε για να πάρει την ευχή του: «Γέροντα, τι κάνετε εδώ;». Εκείνος, είπε: «Καλλιεργώ τη συμπάθεια».

Η απόκριση του Γέροντος εξέπληξε τον πατέρα Χρυσόστομο. Είναι ένας λόγος αυτός, «καλλιεργώ την συμπάθεια», τον οποίον ασταμάτητα συντηρεί εις τον νουν του. «Ξέρετε τι μεγάλη κουβέντα ήταν αυτή;» ερωτάει όσους παρακολουθούν τη διήγησή του. «Εφανέρωνε εκείνην τη στιγμή μία απέραντη ευαισθησία ψυχής και μία αγάπη, η οποία επεκτείνεται και προς την άλογη κτίση». Εμείς περπατούμε αδιάφοροι, κοιτώντας ψηλά, εγωιστικά, κάμνοντας, φτιάχνοντας, ρυθμίζοντας τις υποθέσεις μας, τσαλαπατώντας πέρα-δώθε τις φωλιές των μυρμηγκιών, ενώ εκείνος τα συμπόνεσε και σκέφτηκε να τα ταΐσει. Συγκλονίστηκε ο πατήρ Χρυσόστομος, υπολογίζοντας εκείνο το περιστατικό ως κάποια εκδήλωση της θείας Πρόνοιας για να συνδεθεί με τον Γέροντα Ιωσήφ και τελικώς να συμβαδίσουν πνευματικά και για χρόνια.

«Είπα ότι αυτός ο άνθρωπος είναι για μένα». Έτσι το είπε η καρδιά του. Οι ψυχές δηλώνουν και το κάνουν ξαφνικά, λες και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ταυτοποιεί η ψυχή από πού πρέπει να πιαστεί, για να έχει μία ελπίδα σωτηρίας. «Γιατί μία τέτοια σκληρή ψυχή, όπως η δική μου, χρειαζόταν πολλή αγάπη, και από έναν άνθρωπο που ήξερε να καλλιεργεί τη συμπάθεια. Και αυτός ήταν ο Γέροντας. Και ήταν θεία Πρόνοια που είδα εκείνην τη σκηνή. Και λέω κι εγώ, θα γίνω ένα μυρμήγκι και θα καθίσω, κάπου θα σκαλώσω στο ράσο του επάνω! Και θα βρω κι εγώ από αυτόν τον άνθρωπο ωφέλεια, όπως και είδα». /p>

Ο πατήρ Χρυσόστομος το εκφράζει αριστουργηματικά: «Κάπου θα σκαλώσω στο ράσο του απάνω». Σαν να κρεμιέσαι απ’ της αγάπης το μεγάλο βουνό με δέντρα και θάμνους μίας ασταμάτητης και έμπρακτης συμπάθειας. Το βουνό της αγάπης κινείται κι εσύ κρατιέσαι από έναν θάμνο. Το βουνό συμπαθάει, πονάει, αγαπά και ξανακινείται με εσένα μαγκωμένο και με αγωνία πιασμένο, και αυτό να προχωράει ακάθεκτο και ογκώδες προς την αγάπη για κάθε συνάνθρωπο. Ω, άραγε, τι δόξα προς τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό και ισόβια πολυλογία προσευχών οφείλουν εκείνοι οι άνθρωποι που βρήκαν άνθρωπο πνευματικό, που τους πηγαίνει όλο επάνω ευθεία προς τον ουρανό! Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω κάτι πιο επιτυχές και ευτυχές από το να βρίσκεις Γέροντα, ο οποίος ήδη πανηγυρίζει το τέρμα: την αγάπη.

Η συμπάθεια που πήγαζε ο Γέρων Ιωσήφ υπήρξε το μυστικό της ευωδίας και της ταχείας ανάπτυξης του δροσερού ανθού της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου. Η πολυάριθμη πληρώματος Μονή, την οποία όλοι καμαρώνουμε σήμερα, οφείλει πρώτα στον Κύριο Ιησού Χριστό, μετά στη Υπεραγία Θεοτόκο και κατόπιν στη συμπάθεια που καλλιεργούσε ο Γέροντας. Ήλκυε ψυχές ο παππούλης, και, άραγε, πόσοι πολλοί νέοι άνθρωποι, αλλά και πόσοι γηραιότεροι, δεν επέλεξαν να ασκηθούν στο Βατοπαίδι και όχι κάπου αλλού παγκοσμίως, λόγω της εκεί παρουσίας και πνευματικής ηγεσίας του Ιωσήφ του Βατοπαιδινού; Δεκάδες! Εκατοντάδες! Γράφει ο Γέροντας σε μία προσωπική επιστολή του προς τους Α. και Μ.: «Πού μπορούσα να φανταστώ εγώ, ένας άσημος χωρικός, ότι η Χάρις θα με αξίωνε να αποκτήσω τόσα πνευματικά παιδιά και τέτοια συνοδία; Γι’ αυτό, κλαίω και παρακαλώ: ?νες, Κύριε, τ? κύματα τ?ς χάριτός σου».

Η αγάπη του Γέροντος ήλκυε τους συνανθρώπους, αφού, κιόλας, οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως χαρακτήρος, ό,τι και να είναι αυτοί, ειρηνικοί ή ταραγμένοι, πάντοτε αναγνωρίζουν και τελικώς προστρέχουν προς τη γνήσια αγάπη των έμπρακτων θυσιών, διότι, άλλωστε, οι άνθρωποι με την από Θεού αγάπη έχουμε καταβολές, συγγένειες, βέβαιες σχέσεις. Την αγάπη την ξέρουμε από πολύ παλαιά και τι ταυτότητα βγάζει, αληθινή ή ψεύτικη, στα λόγια ή στις πράξεις. Όπου και εάν διέμεινε ο Γέροντας, μέσα στη διάρκεια του βίου του, συγκέντρωνε γύρω του κόσμο, νέους, γέρους, αγραμμάτους, γραμματιζούμενους, άλλους με πάρα πολλές αναζητήσεις και άλλους με λιγότερες, και, έστω κι εάν κάποιοι κοιτούσαν τη δημοφιλία του Ιωσήφ του Βατοπαιδινού και μέσα τους καλλιεργούνταν το κατώτερο σύμπτωμα του φθόνου, όμως και πάλι όλα εκτυλίσσονταν σαν να μην επιτρεπόταν να κλείσει η πελώρια ορμή μίας ανθρώπινης πνευματικής πηγής, επειδή κάποιος την κακολογούσε με επιπολαιότητα ή και απολύτως σκόπιμα με δόλο συκοφαντίας και απώτερο σκοπό την ηθική εξόντωση.

Το μέγεθος τής από Θεού αγάπης του Γέροντος Ιωσήφ ως προς την ποιότητα αλλά και την ποσότητά της, την αποκάλυψε κάποτε διορατικά ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, όταν είχαν προστρέξει να τον επισκεφθούν και να εκζητήσουν την ευλογία του δύο πνευματικοπαίδια του Βατοπαιδινού, οπότε, τότε, ο Άγιος δεν επιθύμησε να το αποκρύψει: «Να ξέρετε, ότι ο Γέροντάς σας, ο Ιωσήφ, έχει πολλή αγάπη!». Ευστόχως σχολιάζει ο Αρχιμ. π. Χρυσόστομος Παπαδάκης, ότι, όντως: «Το να το πεί ο οποιοσδήποτε από εμάς δεν έχει και τόση βαρύτητα, αλλά για να το λέει ένας Πορφύριος, που γνώριζε τα κρύφια της καρδιάς των ανθρώπων από απόσταση, είναι μεγάλο πράγμα!».

Σαν αγγελάκι αγαπούσε ο Γέροντας: αγνά, παιδικά, με χαρά, με χαμόγελο και με ασύγκριτη ορμή στην καρδιά. Κάποτε βρέθηκε ο Γέροντας στη Θεσσαλονίκη, όπου αγόρασε ένα ποδηλατάκι για ένα παιδί. Ο ενθουσιασμός του, όταν είδε το παιδί να αποκτάει το ποδηλατάκι του, ήταν κάτι το μοναδικό. Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι, «θα ήταν τριών-τεσσάρων χρόνων», διηγείται ο π. Χρυσόστομος Παπαδάκης. «Και με πήρε και πήγαμε και του αγόρασε ένα ποδηλατάκι. Και να βλέπατε τον Γέροντα να έχει στην Εγνατία οδό το κοριτσάκι πάνω στο ποδηλατάκι και να το τσουλάει στην Εγνατία! Και να του κάνουν οι άνθρωποι χώρο και να τσουλάει το ποδήλατο που είχε πάνω το παιδάκι!». Αγαλλιάζει ο π. Χρυσόστομος από όλες αυτές τις πολύτιμες, τις διδακτικές για εμάς και τόσο συγκινητικές για εκείνον αναμνήσεις, και, πώς, άραγε, να μην παρατηρούσε και να μην κατέγραφε στη μνήμη του όλες εκείνες τις διαλεχτές συμπεριφορές του Βατοπαιδινού, που στοιχειοθετούσαν έναν από τους κορυφαίους της αγάπης σε όλο το μήκος των αιώνων του αγιορείτικου μοναχισμού; «Γιατί από όλα αυτά», συμπεραίνει, «φανερωνόταν το εσωτερικό της ψυχής του».

Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας

 Περιεχόμενα καλαθιού
Δεν έχετε αρκετούς πόντους για να αγοράσετε αυτό το προϊόν!

 Περιεχόμενα καλαθιού
^BACK TO TOP