Stamoulis Publications Home Page

Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
εκδόσεις βιβλίων


Πατήστε εδώ για να μεταβείτε στην αρχική σελίδα των Εκδόσεων Σταμούλη Πατήστε εδώ για να εγγραφείτε στο e-shop και να κάνετε τις αγορές σας Είσοδος Πατήστε εδώ για να δείτε τη λίστα με τα προϊόντα που έχετε αποθηκεύσει Πατήστε εδώ για να τροποποιήσετε στοιχεία του λογαριασμού σας. Επικοινωνία
Αρχική Εγγραφή Είσοδος Λίστα Λογαριασμός Επικοινωνία
Αναζήτηση Σύνθετη Αναζήτηση
το καλάθι περιέχει
0 προϊόντα
Πατήστε εδώ για να δείτε τα περιεχόμενα του καλαθιού και να ολοκληρώσετε την παραγγελία σας.
επιλογή γλώσσας Ελληνικά English
Εγγραφή στην ηλεκτρονική μας ενημέρωση
Κατηγορίες
 
eBooks
 
 
Οικονομία & Διοίκηση
 
 
Γεωτεχνικές Επιστήμες
 
 
Εφηβικά
 
 
Θεολογία
 
 
Παιδικά
 
 
Θετικές Επιστήμες
 
 
Περιβάλλον - Ενέργεια
 
 
Ιατρική
 
 
Πληροφορική - Τεχνολογία
 
 
Δίκαιο
 
 
Εκπαίδευση - Κατάρτιση
 
 
Κοινωνικές Επιστήμες
 
 
Λεξικά
 
 
Διάφορα
 
 
Ιστορία - Λαογραφία
 
 
Μαγειρική
 
 
Πολιτική
 
 
Λογοτεχνία
 
 
Ανθοδετική
 
 
Πανεπιστημιακά
 
Οι εκδόσεις μας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
RapidSSL
Google+

Αρχική > Άρθρα > Free Chapter > Τροφή και στέγη για τα μελίσσια μου


Τροφή και στέγη για τα μελίσσια μου

Ημερομηνία: 28/11/2014
 
Τροφή και στέγη για τα μελίσσια μου

 

Μορφολογικά χαρακτηριστικά
των φυτών

3.1 Βλαστός
Ο βλαστός είναι συνέχεια της ρίζας επάνω στον οποίο φύονται τα άνθη, τα φύλλα και οι καρποί. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο βλαστός είναι ανεπτυγμένος υπογείως, όπως οι βολβοί, οι κόνδυλοι και τα ριζώματα. Ο βλαστός αποθηκεύει υλικά, βοηθάει στη μηχανική στήριξη των φύλλων και τροφοδοτεί τα διάφορα φυτικά τμήματα με ουσίες. Μπορεί να είναι όρθιος, αναρριχώμενος ή έρπων. Επίσης μπορεί να είναι κυλινδρικός, πρισματικός ή διαπλατυσμένος.

3.2 Άνθη
Τα άνθη αναπτύσσονται στην κορυφή των φυτών ή στις μασχάλες των φύλλων και είναι υπεύθυνα για την αναπαραγωγή των φυτών. Στην ουσία είναι ένα σύνολο από μεταμορφωμένα φύλλα που λέγονται ανθόφυλλα. Το άνθος αποτελείται από:
τον κάλυκα (φέρουν τα σέπαλα),
τη στεφάνη (φέρουν τα πέταλα και είναι διάφορων χρωμάτων),
τους στήμονες (οι οποίοι έκτος του γεγονότος ότι είναι τα ανδρικά όργανα αναπαραγωγής αποτελούνται και από το νήμα και τους ανθήρες) και
τον ύπερο (είναι το θηλυκό όργανο αναπαραγωγής).
Εσωτερικά των ανθήρων σχηματίζονται οι γυρεόκοκκοι που συνθέτουν τη γύρη η οποία βοηθάει στην αναπαρωγή των φυτών.
Τα άνθη μπορεί να φύονται μεμονωμένα στο φυτό ή να βρίσκονται σε ομάδες σχηματίζοντας ταξιανθίες. Αυτές χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Τις βοτρυώδεις και τις κυματώδεις. Αυτές με τη σειρά τους ταξινομούνται σε άλλες. Στα σχήματα 3 και 4 δίνεται η ταξινόμηση καθώς και σχηματική αναπαράσταση της κάθε ταξιανθίας.

3.3 Φύλλα φυτών
Τα φύλλα του φυτού είναι υπεύθυνα για τη φωτοσύνθεση και είναι στην ουσία αποφύσεις του βλαστού. Αποτελούνται από:
το έλασμα (επίπεδη μεγάλη επιφάνεια που συνδέεται άμισχα ή έμμισχα με τη βοήθεια ενός μικρού μίσχου),
τον μίσχο (συνδέει το έλασμα με τον βλαστό) και
τον κολεό (το σημείο σύνδεσης του βλαστού με το φύλλο).
Η επιφάνεια του φύλλου που «βλέπει» τον βλαστό ονομάζεται επάνω επιφάνεια και η αντίθετη κάτω επιφάνεια. Τα φύλλα διακρίνονται στις κατηγορίες:
Απλά φύλλα στα οποία το έλασμα φέρει ή όχι εγκολπώσεις.
Σύνθετα φύλλα στα οποία το έλασμα έχει εγκολπώσεις που φτάνουν στο κύριο νεύρο. Σε αυτή την περίπτωση το φύλλο χωρίζεται σε τμήματα που ονομάζονται φυλλάρια. Με αυτόν τον τρόπο το φύλλο διαιρείται σε τμήματα που δίνουν την εντύπωση φύλλων τα οποία μπορεί να είναι άμισχα ή έμμισχα.
Παρασύνθετα φύλλα που φέρουν εγκολπώσεις και στις διακλαδώσεις της κύριας νεύρωσης.

3.3.1 Είδη φύλλων
Τα φύλλα ταξινομούνται ανάλογα με το σχήμα τους και την κατασκευή τους. Στα σχήματα 5 και 6 δίνεται η ταξινόμιση καθώς και η σχηματική αναπαράσταση των φύλλων. Τα φύλλα ανάλογα με το πώς φύονται στον βλαστό (σχήμα 8).

3.4 Καρπός φυτών
Ο καρπός είναι το προϊόν που σχηματίζεται μετά τη γονιμοποίηση του θηλυκού άνθους από τη γύρη του αρσενικού. Αποτελείται από το:
εξωκάρπιο
περικάρπιο
μεσοκάρπιο
ενδοκάρπιο

3.4.1 Είδη καρπών
Οι καρποί χωρίζονται σε σαρκώδεις, ξηρούς, αθροιστικούς και σύνθετους. Στην πρώτη περίπτωση των σαρκωδών καρπών έχουμε:
Στην περίπτωση των Ξηρών καρπών αυτοί χωρίζονται σε διαρρηκτούς και αδιάρρηκτους. Στην περίπτωση των διαρρηκτών καρπών ανοίγουν μόνοι τους και πέφτουν τα σπέρματα, ενώ στην περίπτωση των αδιάρρηκτων πέφτουν ολόκληροι από το φυτό. Στα σχήματα 7, 8, 9 δίνεται η ταξινόμηση καθώς και σχηματική αναπαράσταση των καρπών στις δυο αυτές περιπτώσεις.
Στην περίπτωση των αθροιστών καρπών αυτοί προέρχονται από ένα άνθος.
Στην περίπτωση των σύνθετων καρπών αυτοί προέρχονται από πολλά άνθη και χωρίζονται σε σωροκάρπιους και κοινοκάρπιους.

4. Πολλαπλασιασμός φυτών
Πολλά φυτά προσελκύουν με τα πολύχρωμα αρωματικά τους άνθη έντομα που τα βοηθάνε στον πολλαπλασιασμός τους. Σε άλλα τα βοηθάει ο άνεμος ή τα πουλιά. Αρκετά από αυτά τα πολλαπλασιάζει ο άνθρωπος για να αποκομίσει τους καρπούς τους ή για να τα χρησιμοποιήσει για άλλες χρήσεις όπως: καλλωπισμό χώρου, ξυλεία, φαρμακευτική, οινοποιία, κτλ.
Ο πολλαπλασιασμός αυτός των φυτών επιτυγχάνεται με εγγενή ή αγενή τρόπο. Στην πρώτη περίπτωση γίνεται με σπόρο ενώ στην δεύτερη με μοσχεύματα, καταβολάδες, παραφυάδες, εμβολιασμό, βολβούς- κονδύλους και ιστοκαλλιέργεια.
Τα μοσχεύματα προκύπτουν από τμήματα βλαστών, φύλλων ή ριζών. Μετά την κοπή τους σε κατάλληλες συνθήκες είναι ικανά να βλαστήσουν και να προκύψουν ίδια φυτά με τα μητρικά. Οι καταβολάδες έγκειται στην περίπτωση που ο βλαστός προτού κοπή βγάζει ρίζες π.χ. φράουλα. Οι παραφυάδες προκύπτουν από τον λαιμό ή τις ρίζες ενός δένδρου, π.χ. ελιά. Ο εμβολιασμός προκύπτει, όταν ένα τμήμα ενός φυτού συγκολλάται με το τμήμα ενός άλλου φυτού. Τέλος, στην περίπτωση της ιστοκαλλιέργειας γίνεται χρήση πολύ μικρών τμημάτων από το μητρικό φυτό για την παραγωγή νέων.

5. Εδάφη
Το έδαφος είναι το ανώτερο επιφανειακό στρώμα της γης και φτάνει σε βάθος το 1- 1,5 μ. Τα υλικά που το απαρτίζουν είναι ανόργανα (άμμος, ιλύς, άργιλος) και οργανικά. Υπάρχουν ελαφρά εδάφη, όταν περιέχουν πολύ άμμο, βαριά, όταν περιέχουν πολύ άργιλο και μέσης σύστασης (πηλώδη), όταν τα ανόργανα υλικά βρίσκονται σε περίπου ίσες αναλογίες. Ο διαχωρισμός των καλλιεργήσιμων εδαφών είναι ο εξής:
Αμμώδη. Κύριο συστατικό τους είναι η άμμος. Καλλιεργούνται εύκολα μιας και είναι αφράτα και χαλαρά εδάφη. Έχουν το χαρακτηριστικό γνώρισμα ότι δεν συγκρατούν υγρασία και επίσης το νερό, ο αέρας και ο ήλιος το διαπερνούν εύκολα σε μεγάλο βάθος. Το καλοκαίρι η θερμοκρασία τους αυξάνεται πολύ, ενώ το χειμώνα πέφτει πολύ χαμηλά.
Αργιλώδη. Κύριο συστατικό τους είναι η άργιλος. Σε αυτά τα εδάφη σε αντίθεση με τα αμμώδη το νερό, ο αέρας και ο ήλιος δεν τα διαπερνούν εύκολα. Συγκρατούν υγρασία το καλοκαίρι και τον χειμώνα δεν ψύχονται εσωτερικά αλλά η επιφάνεια τους είναι ψυχρή.
Ασβεστολιθικά. Έχουν 40% περιεκτικότητα σε άσβεστο και τα μειονεκτήματα των αργιλωδών εδαφών.
Τα παραπάνω είδη εδαφών μπορούν να βελτιωθούν, αν τα εμπλουτίσουμε με κοπριά ή εάν κάνουμε ανάμειξη μεταξύ τους.
Χουμώδη. Καλλιεργούνται εύκολα μιας και είναι αφράτα και περιέχουν στη δομή τους πολλές οργανικές ουσίες. Τα διαπερνούν εύκολα το νερό, ο αέρας και ο ήλιος. Το καλοκαίρι είναι δροσερά ενώ το χειμώνα ζεστά.
Ανάμικτα. Σε αυτή την περίπτωση το έδαφος είναι ανάμειξη των προηγούμενων. Έτσι μπορεί να έχουμε π.χ. αμμοαργιλώδη, αργιλοχουμώδη κτλ.

6. Φαρμακευτική χρήση των φυτών
Από την αρχαιότητα έως σήμερα χρησιμοποιούνται τμήματα από θεραπευτικά φυτά για να αντιμετωπιστούν διάφορες παθήσεις. Τα μέρη του φυτού που δίναται να χρησιμοποιηθούν για αυτό τον σκοπό είναι: τα φύλλα, οι χορτώδεις βλαστοί (διαλέγονται από τα υγιή φυτά, ενώ πρέπει να φυτρώνουν σε τόπους μεσημβρινούς), οι βλαστοί, οι οφθαλμοί, τα μπουμπούκια (συλλέγονται κατά την εποχή που αρχίζει η ανύψωση των χυμών ή πριν ανοίξουν τα μπουμπούκια), τα άνθη (κατά ένα μεγάλο ποσοστό συλλέγονται πριν ανοίξουν τελείως), τα κρομμύδια, οι βολβοί (πρέπει να ξεραίνονται για να διατηρούνται), οι καρποί (πρέπει να συλλέγονται πριν την τέλεια ωρίμανση, αν είναι για να αποξηρανθούν), τα σπέρματα (πρέπει να συλλέγονται, όταν ωριμάσουν), οι φλοιοί (οι ρητινώδεις συλλέγονται την άνοιξη ενώ η μη ρητινώδεις το φθινόπωρο) και τα ξύλα (συλλέγονται οι χονδροί κλάδοι μετά την πτώση των φύλλων και πριν την ανάπτυξη των μπουμπουκιών).

7. Προϊόντα κυψέλης μέλισσας
Η μέλισσα παράγει μια σειρά από προϊόντα. Το μέλι είναι το βασικό προϊόν που παράγεται από το νέκταρ των φυτών ή των μελιτωμάτων. Η έκκριση νέκταρ από τα φυτά επηρεάζεται από πολλούς εξωτερικούς παράγοντες, όπως:
ο άνεμος: μεγάλη ένταση ανέμου έχεις ως αποτέλεσμα οι συλλέκτριες μέλισσες να μην μπορούν να εκμεταλλευτούν ανθοφορίες. Επίσης και το είδος ανέμου επηρεάζει πολλές φορές μια νεκταροέκκριση.
το έδαφος: καλλιεργούμενα φυτά εκκρίνουν περισσότερο, εάν π.χ. υπάρχει σωστή λίπανση ή αναπτύσσονται σε σωστό τύπο εδάφους.
η θερμοκρασία του αέρα: τα φυτά χρειάζονται συγκεκριμένη θερμοκρασία, για να υπάρξει έκκριση από νέκταρ.
η ηλιοφάνεια: ο ήλιος μέσω της φωτοσύνθεσης βοηθάει τα φυτά να παράγουν ζάχαρα.
η υγρασία: υπάρχουν φυτά που πριν την ανθοφορία τους χρειάζονται βροχή αλλά όχι όμως κατά τη διάρκεια της.

7.1 Μέλι
Το νέκταρ και τα μελιτώματα τα επεξεργάζεται η μέλισσα. Η επεξεργασία αυτή λαμβάνει χώρα στο στομάχι της. Εκεί το νέκταρ με τη βοήθεια ενζύμων μετατρέπεται σε μέλι. Κατόπιν αποθηκεύεται σε σφραγισμένα με κερί κελλιά. Σύμφωνα με την οδηγία 110/2001 της Ευρωπαϊκής Ένωσης «μέλι είναι η φυσική γλυκιά ουσία που παράγουν οι μέλισσες του είδους Apis Mellifera από το νέκταρ των φυτών ή εκκρίσεις από ζωντανά μέρη των φυτών ή εκκρίματα εντόμων που οι μέλισσες συλλέγουν, μεταποιούν, εμπλουτίζουν με δικές τους ουσίες που συντελούν στη μετατροπή του, αποθέτουν, αφυδατώνουν, αποθηκεύουν και το φυλάσσουν στις κηρήθρες της κυψέλης προκειμένου να ωριμάσει».

7.2 Βασιλικός πολτός
Κρεμώδης ουσία που εκκρίνεται από ειδικούς αδένες του φάρυγγα των εργατριών μελισσών και χρησιμοποιείται ως τροφή για τη μελλοντική βασίλισσα.

7.3 Γύρη
Η γύρη έχει φυτική προέλευση. Βρίσκεται στα άνθη των φυτών και συγκεκριμμένα στους ανθήρες στην άκρη των στημόνων, σε μορφή κόκκων. Αποτελεί το αρσενικό στοιχείο του άνθους και είναι το μέσον με το οποίο το αρσενικό γενετικό υλικό των φυτών μεταφέρεται από τα αρσενικά (στήμονες) στα θηλυκά (ύπερος), για να γίνει η γονιμοποίηση και να δέσει ο καρπός.
Η γεύση της γύρης ποικίλλει και στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι πικρή και λίγο άγευστη. Μπορεί όμως να είναι και γλυκιά. Επίσης, στο χρώμα της γύρης υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Μπορεί να είναι ένα απλό χρώμα, π.χ. κόκκινο, καφέ, πράσινο ή συνδυασμός χρωμάτων, π.χ. κοκινοπράσινο, πορτοκαλοκίτρινο.

7.4 Πρόπολη
Οι μέλισσες συλλέγουν ρητινώδεις ουσίες που παράγονται στους φλοιούς των δένδρων και αφού προσθέσουν γύρη, κερί και ένζυμα τις μετατρέπουν σε μια ουσία που ονομάζεται πρόπολη.

7.5 Κερί
Οι μέλισσες με τη βοήθεια των κηρογόνων αδένων που διαθέτουν παράγουν κερί που το χρησιμοποιούν για το χτίσιμο των κηρηθρών τους.

7.6 Δηλητήριο
Οι μέλισσες το χρησιμοποιούν για την άμυνά τους και παράγεται στον αδένα τους στα ανήλικα στάδια ανάπτυξης της μέλισσας.

Για να δείτε περισσότερα σχετικά με το βιβλίο πατήστε εδώ 

Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας

 Περιεχόμενα καλαθιού
Δεν έχετε αρκετούς πόντους για να αγοράσετε αυτό το προϊόν!

 Περιεχόμενα καλαθιού
^BACK TO TOP