Stamoulis Publications Home Page

Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
εκδόσεις βιβλίων


Πατήστε εδώ για να μεταβείτε στην αρχική σελίδα των Εκδόσεων Σταμούλη Πατήστε εδώ για να εγγραφείτε στο e-shop και να κάνετε τις αγορές σας Είσοδος Πατήστε εδώ για να δείτε τη λίστα με τα προϊόντα που έχετε αποθηκεύσει Πατήστε εδώ για να τροποποιήσετε στοιχεία του λογαριασμού σας. Επικοινωνία
Αρχική Εγγραφή Είσοδος Λίστα Λογαριασμός Επικοινωνία
Αναζήτηση Σύνθετη Αναζήτηση
το καλάθι περιέχει
0 προϊόντα
Πατήστε εδώ για να δείτε τα περιεχόμενα του καλαθιού και να ολοκληρώσετε την παραγγελία σας.
επιλογή γλώσσας Ελληνικά English
Εγγραφή στην ηλεκτρονική μας ενημέρωση
Κατηγορίες
 
eBooks
 
 
Οικονομία & Διοίκηση
 
 
Γεωτεχνικές Επιστήμες
 
 
Εφηβικά
 
 
Θεολογία
 
 
Παιδικά
 
 
Θετικές Επιστήμες
 
 
Περιβάλλον - Ενέργεια
 
 
Ιατρική
 
 
Πληροφορική - Τεχνολογία
 
 
Δίκαιο
 
 
Εκπαίδευση - Κατάρτιση
 
 
Κοινωνικές Επιστήμες
 
 
Λεξικά
 
 
Διάφορα
 
 
Ιστορία - Λαογραφία
 
 
Μαγειρική
 
 
Πολιτική
 
 
Λογοτεχνία
 
 
Ανθοδετική
 
 
Πανεπιστημιακά
 
Οι εκδόσεις μας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
RapidSSL
Google+

Αρχική > Άρθρα > Free Chapter > ΟΣΜΗ ΖΩΗΣ


ΟΣΜΗ ΖΩΗΣ

Ημερομηνία: 10/01/2012
 
ΟΣΜΗ ΖΩΗΣ

Η Κουρκούταινα

 Άσαρκη, αποστεωμένη μορφή, με μαλλιά που είχαν προ πολλού λησμονήσει τις περιποιήσεις της χτένας. Πρόσωπο κατάστεγνο. Μάγουλα φρικτά βαθουλωμένα. Μάτια μονίμως θλιμμένα. Φωνή βραχνή, ξεψυχισμένη. Χέρια κατάξερα. Καλάμια πόδια. Κορμί που γύρευε απαιτητικά το χώμα του!... Μια φιγούρα που θύμιζε κάτι μεταξύ Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας στην έρημο, όπως μας την παρουσιάζει η βυζαντινή αγιογραφία, και κάποιου Αγίου «δια Χριστόν σαλού». Ήταν η κυρα-Δέσποινα η Κουρκούταινα, πρόσφυγας στη Σητεία από τ’ αγιασμένα, τ’ αλησμόνητα Μικρασιατικά χώματα... Δεν ήταν πάντα έτσι! Αυτή είναι η εικόνα της κατά τα τελευταία χρόνια των πονεμένων διατριβών της στον κόσμο της πτώσεως, τον αρνησίθεο κόσμο, τον απάνθρωπο «κόσμο» μας.

Χήρεψε στη Σητεία. Μια μέρα της έφεραν από τ’ αμπέλια, όπου ξενοδούλευε, νεκρό σ’ ένα χράμι τον άνδρα της, τον Κουρκούτη. Είχαν μονάχα ένα γιο. Ένα μοναχοπαίδι, που κάποια στιγμή πλανήθηκε και προσχώρησε στις ανόσιες τάξεις των Χιλιαστών. Και τότε η χήρα μάννα, αφού δεν κατάφερε να τον μεταπείσει να επιστρέψει στην Εκκλησία, βρήκε τη δύναμη να τον απαρνηθεί και να τον ξεγράψει μια για πάντα από τη ζωή της!... Κι όταν, μετά από χρόνια, τότε που είχε περιέλθει σ’ έσχατη φτώχεια και εγκατάλειψη, ήλθε ο εξωμότης γιος προσφέροντάς της φροντίδα και περίθαλψη, είχε το ψυχικό μεγαλείο ν’ αρνηθεί την προσφορά του και να τον αποπέμψει: «-Φεύγα από το σπίτι μου!... Δεν έχω γιο!... Εγώ είχα ένα παιδί Χριστιανό. Γιεχωβάδες δε γέννησα!...».

Το σπίτι της, ένας φτωχικός τούρκικος οντάς, που της είχε δοθεί για να στεγάσει τη δυστυχία της, σήμερα δεν υπάρχει πια. Το γκρέμισε ο «πολιτισμός» για να φαρδύνει ο δρόμος –ήταν, βλέπεις, πάνω σε στροφή– και ν’ ανεβοκατεβαίνουν άνετα τ’ αυτοκίνητα και τα θορυβώδη δίκυκλα. Είχε, θυμάμαι, μια καλοασπρισμένη πελεκένια σκάλα, στενή κι απότομη, που κάθε της σκαλόνι φιλοξενούσε και κάποιο τενεκάκι με λίγο σγουρό βασιλικό η μια ευωδιαστή γαρυφαλιά. Στο εσωτερικό του οντά η φτώχεια ήταν ζευγαρωμένη με την αξιοπρέπεια... Και στη γωνιά, παντ’ άσβηστο της πίστης το καντήλι, μοιραζόταν μαζί της το λιγοστό λάδι του κουρουπιού της και φώτιζε ήρεμα δυό άγιες εικόνες, το μοναδικό θησαυρό που έφερε μαζί της όταν πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς, κυνηγημένη από τις ορδές των Τσετών... Όλα μέσα ’κεί πρόδιδαν μιαν αναφαίρετη ψυχική ευγένεια κι ανεπιτήδευτη αρχοντιά, πράγματα καθόλου σπάνια στο ορθοδοξοθρεμμένο λαό μας, σε παλαιότερες εποχές.

Όταν ήταν νεώτερη, με κάποια λιομαζώματα, με κάποιους τρυγητούς, με κάποια ξενοδούλια, με κάποιες μπουγάδες, τόβγαζε το ψωμάκι της. Κάποιος μικρός προσφυγικός κλήρος της έδινε κι αυτός ένα θάρρος... Όμως, όταν τα χιόνια άρχισαν να σωρεύονται στο κεφάλι της, τα πόδια άρχισαν να λυγίζουν και τα χέρια να μη βαστούν. Έτσι σταμάτησαν και τα μεροδούλια κ’ οι μπουγάδες και όλα... Κάποιες γειτόνισσες, έναντι κάποιου μικρού φιλοδωρήματος, της εμπιστεύονταν τότε για λίγο τα μικρά τους. Να τα κρατήσει ώσπου να μαζέψουν το σπίτι η να γυρίσουν από την αγορά... Όμως, ο πόνος για τον γιο που αλλαξοπίστησε, η δυστυχία και τα βάσανα μιας ολάκερης ζωής, η θλίψη για τα χώματα που την εγέννησαν και που δεν είχε πια ελπίδες να τα ξαναδεί, τάραξαν λίγο την ισορροπία της και άρχισε να περιφέρεται άσκοπα στους δρόμους, λερή, ατημέλητη, αφηρημένη... Τρέλλες δεν έκανε, ούτε έλεγε. Κανέναν δεν ενοχλούσε. Έδινε μόνο την εντύπωση πως κάποιον έψαχνε να δει, να ξεχωρίσει. Θες το φάντασμα του αλλαξοπιστημένου γιου, θες την οπτασία του Κουρκούτη η κάποιου άλλου προσώπου αγαπημένου, που είχε προ πολλού συγχωρεθεί, θες την ιερή παρουσία του Θεού των πονεμένων, δεν ξέρω!.. Τότε ήταν που ήρθε και η ώρα η σκληρή της ανθρώπινης εγκατάλειψης. Οι γείτονες, οι γνωστοί, αυτοί που κάποτε την έπαιρναν στη δούλεψή τους, που τους κρατούσε τα παιδιά, άρχισαν να μην την θυμούνται• να μην την ξέρουν! Να τη βλέπουν στο δρόμο και συχνά να μην τη χαιρετούν! Νάχουν την τσέπη τους και την καρδιά τους κλειστή στο δράμα της!... Μονάχα κάποιος «σύλλογος κυριών» έδωσε –λένε– μερικές φορές ένα γλίσχρο βοήθημα... «Μακάριοι οι ελεήμονες»!... Ευτυχώς που κάπου-κάπου βρισκόταν καμμιά γρια πονετική, βασανισμένη και μισονηστική κ’ η ίδια, και της άνοιγε με την καρδιά της την πόρτα της και τη δεχόταν έτσι, όπως ήταν. Ξερή, βρώμικη, βρεγμένη με τα φυσικά υγρά της, μισοζωντανή και μισοπεθαμένη!...

Τόπιε «μέχρι τρυγός», ως τον πάτο, το πικρό ποτήρι της εγκατάλειψης! Κι έμεινε ξένη σ’ έναν τόπο που κάποιοι διαφημίζουν τη φιλοξενία του! Ξένη μέσα σ’ ανθρώπους που πίστευαν τον ίδιο με αυτήν Θεό, τον Θεό για τον Οποίο αρνήθηκε το παιδί της! Κι έζησε στο πετσί της, όσο λίγοι, την ξενιτεία και την εγκατάλειψη Εκείνου, που «εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιωάν. 1: 11) κι έμεινε ως τον Σταυρό Του ξένος!...

Το τέλος δεν άργησε νάρθει... Ένα ευτελές φέρετρο, που θύμιζε χαρτόκουτα, φιλοξένησε το φθαρτό σαρκίο μιας ταπεινής, πονεμένης, άγρια δαρμένης από τα λυσσασμένα κύματα μιας πολυτάραχης - δάκρυνης ζωής, ανθρώπινης ύπαρξης!... Η δημοκρατικότητα και η ισονομία του χριστιανικού θανάτου της επέτρεψαν να τύχει εκκλησιαστικών ευχών και εξοδίου ακολουθίας. Μα το κοιμητήριο της Σητείας υπήρξε πολύ στενό για την φτωχή ξένη, που ως ξένη, «ουκ είχε που την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. 8: 20). Κι όπως τον Μεγάλο Ξένο τον έθαψαν σ’ ένα ξένο μνημείο, τούτη την έθαψαν σ’ έναν ξένο χώρο. Σε κάποιον ανώνυμο... διάδρομο (!) του κάτω διαζώματος του παλιού Κοιμητηρίου της Σητείας...

Σκύβω, μαζεύοντας τα ράσα μου, και γονατίζω και φιλώ το χιλιοπατημένο χώμα του ανώνυμου διαδρόμου του κάτω διαζώματος του παλιού Κοιμητηρίου της Σητείας, που καταδέχτηκε να χωνέψει τα τυραγνισμένα χέρια που με κανάκισαν κι εμένα στοργικά και με στρατάρισαν μαζί με τ’ άλλα γειτονόπουλα, όταν η μάννα μου έλειωνε τα δικά της χέρια στις αψιές αλισίβες των ατέλειωτων μπουγάδων!... Φιλώ το χιλιπατημένο χώμα του ανώνυμου διαδρόμου του κάτω διαζώματος του παλιού Κοιμητηρίου της Σητείας, που καταδέχτηκε να ξεκουράσει ένα καταδιωγμένο κορμί, ένα καταφρονεμένο πλάσμα του Θεού, που οι άνθρωποι του αρνήθηκαν το δικαίωμα για δυό πήχεις γη δική του!... Φιλώ το χιλιοπατημένο χώμα του ανώνυμου διαδρόμου του κάτω διαζώματος του παλιού Κοιμητηρίου της Σητείας, που καταδέχτηκε να φιλοξενήσει μια μεγάλη καρδιά, που είχε τη δύναμη να αρνηθεί το σπλάχνο της, όταν εκείνο αρνήθηκε –ωιμέ!– την άγια πίστη των πατέρων της!... Φιλώ το χιλιοπατημένο χώμα του ανώνυμου διαδρόμου του κάτω διαζώματος του παλιού Κοιμητηρίου της Σητείας, που αξιώθηκε να γίνει αγκαλιά Θεού και να δεχτεί στην έσχατή του εγκατάλειψη ένα κυνηγημένο στρουθί, για το οποίο κάποτε Εκείνος, ξένος, άδεκτος, απερριμένος, έχυσε το Αίμα Του απάνω στον Κρανίου τόπο!...

Κύριε,
Δεν ξέρω που θα βρεθώ όταν με μετακαλέσεις στην αντίπερα όχθη (έλεος, Σε ικετεύω, όχι δικαιοσύνη!...). Μα όπου κι αν βρεθώ, μια χάρη παρακαλώ ιδιαίτερα: Επίτρεψέ μου να τη ’δώ την ταπεινή Σου ομολογήτρια. Τη θλιμμένη κυρα-Δέσποινα, την Κουρκούταινα! Να τη ’δώ και να της προσκυνήσω τ’ αποστεωμένα πόδια! Τα πόδια που υπομονετικά κι αγόγγυστα βαδίσανε την στενή και τεθλιμμένη οδό. Την οδό Σου, Κύριε!...
 

 

Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας

 Περιεχόμενα καλαθιού
Δεν έχετε αρκετούς πόντους για να αγοράσετε αυτό το προϊόν!

 Περιεχόμενα καλαθιού
^BACK TO TOP