Stamoulis Publications Home Page

Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
εκδόσεις βιβλίων


Πατήστε εδώ για να μεταβείτε στην αρχική σελίδα των Εκδόσεων Σταμούλη Πατήστε εδώ για να εγγραφείτε στο e-shop και να κάνετε τις αγορές σας Είσοδος Πατήστε εδώ για να δείτε τη λίστα με τα προϊόντα που έχετε αποθηκεύσει Πατήστε εδώ για να τροποποιήσετε στοιχεία του λογαριασμού σας. Επικοινωνία
Αρχική Εγγραφή Είσοδος Λίστα Λογαριασμός Επικοινωνία
Αναζήτηση Σύνθετη Αναζήτηση
το καλάθι περιέχει
0 προϊόντα
Πατήστε εδώ για να δείτε τα περιεχόμενα του καλαθιού και να ολοκληρώσετε την παραγγελία σας.
επιλογή γλώσσας Ελληνικά English
Εγγραφή στην ηλεκτρονική μας ενημέρωση
Κατηγορίες
 
eBooks
 
 
Οικονομία & Διοίκηση
 
 
Γεωτεχνικές Επιστήμες
 
 
Εφηβικά
 
 
Θεολογία
 
 
Παιδικά
 
 
Θετικές Επιστήμες
 
 
Περιβάλλον - Ενέργεια
 
 
Ιατρική
 
 
Πληροφορική - Τεχνολογία
 
 
Δίκαιο
 
 
Εκπαίδευση - Κατάρτιση
 
 
Κοινωνικές Επιστήμες
 
 
Λεξικά
 
 
Διάφορα
 
 
Ιστορία - Λαογραφία
 
 
Μαγειρική
 
 
Πολιτική
 
 
Λογοτεχνία
 
 
Ανθοδετική
 
 
Πανεπιστημιακά
 
Οι εκδόσεις μας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
RapidSSL
Google+

Αρχική > Άρθρα > Κριτικές > Κριτική στο Μουτότο


Κριτική στο Μουτότο

Ημερομηνία: 03/12/2015
 
Κριτική στο Μουτότο

«ΜΟΥΤΟΤΟ» της Σοφίας Χατζή


Μόλις χθές διάβασα το πρώτο από τα δύο βιβλία, με τίτλο «ΜΟΥΤΟΤΟ», της Σοφίας Χατζή. 
«ΜΟΥΤΟΤΟ» στα σουαχίλι, μας λέει η συγγραφέας, θα πει «παιδί». Ένα παιδί αφηγείται. …
Εντυπώσεις; Μία μπάλα πάνινη, φτιαγμένη από μικρά φθαρμένα κουρέλια, την οποία αναλάμβανε να προφυλάξει τα βράδια το μεγαλύτερο παιδί της παρέας, ο Καμπίτα, κρεμώντας την  ψηλά, όσο ψηλότερα μπορούσε, σ’ ένα γερό άχυρο, στη σκεπή της καλύβας του, «για να μην τη ροκανίσει κανένα ποντίκι»… «Τις νύχτες ξαπλωμένος» κοίταζε «τ’ αστερια από μια χαραμάδα στην αχυροσκεπή»…. Μοίρα σκληρή… γεγονότα σχεδόν «τυχαία» και οπωσδήποτε απροσδόκητα οδηγούν τα παιδιά στη Μισσιόνα. Πρόσωπα πραγματικά, η αδελφή του η Κιλόκο, που στα σουαχίλι σημαίνει μικρή, ο μπάμπα Νεκτάριος, ο μπάμπα Λάζαρος, συμμαθητές όπως  ο Γρηγόρης, ο Τιμόθεος, ο Αχίλλειος, ο Χριστόφορος…, ο φύλακας ο «Ζάμος» που είχε γνωρίσει καλά τον μπάμπα Κοσμά, τον παρόντα απόντα της ορθόδοξης ιεραποστολής, που παρέστεκε αθόρυβα, θαμμένος στο πλάι της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου … η καρδιά της Μισσιόνα η κυρία Χριστίνα, η διευθύντρια του σχολείου, η κυρία Μαρία, καθώς και η «αφανής» συγγραφέας η Μαντεμουαζέλ που δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί, πώς να σώσει το έμψυχο δώρο της: ένα άγριο πουλί στο κλουβί, προορισμένο να πεθάνει, να γίνει εκλεκτό γεύμα… Χρωστάμε πολλά στον Αχίλλειο που μας πληροφόρησε για τον αστερισμό που γίνεται ορατός μόνο από τις χώρες που βρίσκονται κάτω από τον Ισημερινό, αλλά και στον Χριστόφορο και στο «δειλό» Μουτότο που βοήθησαν στην αποτροπή μιας μεγάλης απειλής κατά των ανθρώπων της Μισσιόνα,  από πολεμιστές με μαχαίρια και τσεκούρια, αποφασισμένους να βλάψουν, να εγκληματίσουν – αν και άκουσαν στη συνέχεια αδιαμαρτύρητα την κατσάδα τους από τον μπάμπα Νεκτάριο γιατί αψήφησαν τις εντολές του και εκτέθηκαν στον κίνδυνο…

Ο ήρωας, ο Μουτότο, θα γνωρίσει το «Ματούσι», την προσβολή. Θα γίνει μάρτυρας ενός δυσάρεστου γεγονότος, της αποκάλυψης του δράστη της κλοπής των χρημάτων ενός συμμαθητή του, του Πέτρου, από  έναν άλλο συμμαθητή του, που πεινούσε πολύ, τον Ανδρέα. Θα εννοήσει πόσο δύσκολο, αλλά και πόσο λαμπρό και σπουδαίο είναι να μην κατακρίνει κανείς «να μην ανέχεται ν’ ακούει κατηγόριες για τον άλλο» και κυρίως να συγχωρεί όταν την άλλη μέρα ο Πέτρος «νομίζοντας πως κανείς δεν τον έβλεπε, έβαλε στη σακκούλα του Αντρέα ένα κομμάτι μπουκάρι  τυλιγμένο σε χαρτί».  

Ο Μουτότο θα προχωρήσει στην πνευματική ζωή με βήματα αργά και αβίαστα. Μέσα από την καλοσύνη και την προσφορά των ανθρώπων της ορθόδοξης ιεραποστολής, αισθάνεται να γεννιέται μέσα του ο πόθος για το Χριστό, η επιθυμία να γίνει χριστιανός, να βαπτιστεί. Ρωτάει για την πίστη και μαθαίνει. Μαθαίνει για τον μπάμπα Κοσμά και για τον πατρο – Κοσμά τον Αιτωλό. Θαυμάζει τη βιοτή τους, τις παραδειγματικές μορφές τους. Φτιάχνει μόνος του το οργανάκι του, με το οποίο θα τραγουδήσει το Χριστός Ανέστη,  μετά την ακολουθία της Αναστάσεως. Την επόμενη ημέρα, την ημέρα του Πάσχα, θα βαπτιστεί με την αδελφή του. Το όνομά του που θα του δοθεί ανείκαστο, απρόβλεπτο, πλην όμως λίαν αγαπητό και θαυμαστό: Κοσμάς!

Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως το βιβλίο «Μουτότο» είναι ένα βιβλίο που έχει λόγο ύπαρξης. Δε θα βρει κανείς σε αυτό τίποτα το περίεργο. Τίποτα το τεχνικά «σπουδαίο», το περισπούδαστο. Το βιβλίο «ΜΟΥΤΟΤΟ» είναι ένα παιδικό βιβλίο. Όταν το διάβαζα εχθές, ο μικρός μου γιος, ο Βασίλης, με έλεγξε «πως είναι δυνατόν μπαμπά να διαβάζεις ένα παιδικό βιβλίο; “.  Του απάντησα και νομίζω πως είναι καιρός να το ομολογήσουμε πως «η αληθινή λογοτεχνία είναι παιδική και μόνο παιδική!». Η αληθινή λογοτεχνία δεν έχει, το επαναλαμβάνουμε, τίποτα το τεχνικά περισπούδαστο και συναισθηματικά περίεργο• είναι ένας παράδεισος με πρόσωπα και πράγματα αληθινά. Είναι τελικά το βιβλίο «ΜΟΥΤΟΤΟ» ένας παράδεισος; Θα μπορούσε να είναι… ειδικά μετά από την τελευταία παράγραφο του, από τις καταληκτικές φράσεις του που αντιγράφω :
 « Έτσι όπως στάζουν τα νερά απ’ το κεφάλι στο πρόσωπό μου κανείς δε βλέπει τα δάκρυά μου.  Δάκρυα χαράς. Σε λίγο θα ντυθώ και θα κοινωνήσω για πρώτη φορά. Και ο μπάμπα Νεκτάριος θα πει: Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού Κοσμάς». Χαμογελάω.
Τώρα με λένε Κοσμά!»

Και ίσως και εμείς, ευχής έργον είναι, μετά την ανάγνωση ενός παιδικού βιβλίου, ν’ αρχίσουμε να ακούμε πάλι στο βαπτιστικό όνομά μας.

Τάσος Θεοφιλογιαννάκος

Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας

 Περιεχόμενα καλαθιού
Δεν έχετε αρκετούς πόντους για να αγοράσετε αυτό το προϊόν!

 Περιεχόμενα καλαθιού
^BACK TO TOP