 Με στολισμένη νυφούλα μοιάζει το εικόνισμα της Παναγιάς που γιορτάζει σήμερα και μαζί της γιορτάζει όλο το χωριό. Δε θυμάμαι Δεκαπενταύγουστο που να μην ήμασταν στην Ήπειρο.
Μαζί με την Παναγιά έχει τη γιορτή της και η γιαγιά μας, η Δέσποινα, και η μικρή μου αδελφή, που έχει το όνομά της. Όταν γεννήθηκα, πριν από 15 χρόνια, ο παππούς κι η γιαγιά έχασαν το μικρότερο γυιο τους, το Μανωλάκη, 22 χρονών παλληκάρι.
Ο πατέρας μου, για να παρηγορηθεί από τον ξαφνικό θάνατο του αδελφού του, μου έδωσε το όνομά του. Την ημέρα της βάφτισής μου, η γιαγιά η Δέσποινα ακούμπησε τον πόνο της πάνω στην Παναγία κι από τότε έγιναν αχώριστες.
Παρ’ όλο τον καημό της ποτέ δεν την άκουσα να βαρυγκομά. Κι όποτε ο παππούς, ο Γιώργης, αναφέρει κάτι με παράπονο, εκείνη πάντα τον παρηγορεί:
«Δόξα Σοι ο Θεός που μας χάρισε ένα τόσο καλό παιδί για 22 ολόκληρα χρόνια. Ύστερα το ήθελε κοντά Του στον ουρανό. Μας το πήρε, κι αυτό χαίρεται τώρα δίπλα στο Χριστό».
Όλη η χαρά του ουρανού και της Αναστάσεως φαίνεται ακόμη και στο πρόσωπό της. Γι’ αυτό κάποτε στο μάθημα, που η φιλόλογος μάς ρώτησε: «ποιος ξέρει τι είναι η χαρμολύπη», αυθόρμητα φώναξα: «η γιαγιά η Δέσποινα!» και οι συμμαθητές μου έσκασαν στα γέλια...
Ο κόκορας ο κρασάτος με τις χυλοπίτες της γιαγιάς έχει την τιμητική του θέση στο γιορτινό μας τραπέζι. Αν βέβαια πέσει σε μέρα νηστείας, τη θέση του παίρνουν οι πέστροφες, που ψαρεύουμε μαζί με τον παππού στο ποτάμι. Μάλιστα φέτος τού φέραμε δώρο ένα σύγχρονο καλάμι ψαρέματος και, είναι αλήθεια, το χάρηκε σαν μικρό παιδί.
|
